Flow’s Yogi van de maand

Flow of Yoga

Dit keer een beetje anders dan de voorgaande keren.
Onze Yogi van de maand is namelijk niemand minder dan Nico.
De reden hiervoor is zo bijzonder.

Ik, Linda, begin ons gesprek door Nico een kaartje te laten trekken. Er blijven er twee aan elkaar vast zitten, duidelijk dat beide voor hem bedoeld zijn. Op de kaartjes staan de woorden Dreams en Wisdom

Magic, want toepasselijker kan bijna niet. Er is natuurlijk een reden waarom we dit gesprek met jullie willen delen. Nico staat namelijk op het punt om een grote droom werkelijkheid te laten worden. Sommige zullen het in de wandelgangen al opgevangen hebben, voor anderen is het wellicht een nieuwtje.

10 september zal Nico op het vliegtuig naar Nieuw-Zeeland stappen om een wandeltocht van bijna 5 maanden te gaan maken. Alleen, 3120 kilometer van het Noorder naar het Zuider eiland. Back to basics. Een rugzak gevuld met zakjes en pakjes eten, tent, slaapzak, wat kleding maar ook de nodige onzichtbare bagage.  Een tijd van naar binnen keren, stilte ervaren en opgaan in de natuur. Helemaal op zichzelf aangewezen, het pad bewandelen zoals het zich zal aandienen. Zichzelf misschien wel opnieuw ontmoeten en nog beter leren kennen. Ofwel, het tweede kaartje, een periode van wijsheid, balans vinden tussen weten en voelen.

Kort blikken we samen terug op zijn yoga pad. Jaren geleden zag hij in een park in Canada een dame op haar hoofd staan en nieuwsgierig liep hij op haar af. Ze raakten in gesprek en sindsdien was zijn interesse in yoga gewekt. Eenmaal thuis is hij yogales gaan volgen en vrij snel daarna zijn we gaan zoeken naar een passende opleiding. Van daaruit is het balletje gaan rollen. Van een Yang opleiding door naar de Yin. Tijdens deze periode zag hij ook om zich heen een grote variatie aan yogascholen. Sommige in gymzaaltjes, kleine sfeerloze ruimtes, in sportscholen enz. Helemaal prima, maar hij vond dat yoga een mooiere plek verdiende. Plannen werden gemaakt, vele panden hebben we bekeken, gesprekken bij de bank, de accountant, vele optelsommen want zo’n avontuur gaat niet over een nacht ijs. Het vergde veel moed, stress, heel hard werken maar ook enorm veel enthousiasme en dat laatste maakte dat deze droom werkelijkheid werd. Tot diep in de nacht en met de geweldige hulp van vrienden lukte het om net op tijd voor de opening klaar te zijn. 18 December 2016 stonden we samen om 8.00 uur ’s morgens met gespannen vermoeide bekkies maar ongelofelijk trots achter de balie te wachten op de eerste yogi’s. 

Ik (L) vraag Nico hoe hij terugkijkt op de afgelopen 5 jaar. Hoe hij dit beleefd heeft?

N: Het eerste half jaar was super spannend. We hadden veel geïnvesteerd dus er was ook een financiële druk. Het was groots en best een gok. Overigens wel een waar ik 100% in geloofde. Voor mij persoonlijk geeft yoga me energie. Zowel in het ontvangen als zelf een les geven. Als ik zwaarte voelde dan hielp het geven van een les me daar doorheen. Maar neemt niet weg dat we leden nodig hadden om de yogaschool te laten bestaan. Daar zijn we vol voor gegaan, verder was het afwachten. Wat waren we blij dat er al zo snel aanmeldingen kwamen. We appten steeds blij de nieuwe aanmeldingen aan elkaar door, weet je nog? In augustus was de druk van de ketel. Vanaf die tijd groeide de yogaschool en kreeg het echt een plek in Castricum. Er was een mooie flow.

We kregen steeds meer ruimte om naast het beoefenen van de houdingen ook de filosofie meer en meer te integreren.  Het concept, zoals ik het voor ogen had, werkte. De plek was mooi geworden. Fijne mensen, een sterk team, Anne was vast in dienst en mijn rechterhand, jij organiseerde, naast jouw werk, de dingen in en om de yogaschool en thuis. Ik had tussen de lessen en administratie tijd om ook mijn andere bedrijf draaiend te houden. Het was een geoliede machine. Het werd met de dag steeds meer een plek waar je thuis kon komen.

En toen was daar het moment dat we onze deur moesten sluiten: corona. Zoals voor iedereen een onwerkelijke tijd. Maar we pakten direct door. De dag erna stond de camera al te draaien om een online les op te nemen. We gingen er samen met het team voor. Computers op tafel bij ons in de woonkamer. Samen met Anne alles uit dokteren, terwijl jij de persoonlijke berichtjes naar bezorgde yogi’s stuurde. Op dat moment voelde het nog als iets wat van korte duur zou zijn. Het was ondanks de shock ook een warme tijd met elkaar. 

Maar het ging door. Steeds meer voelde ik dat ik niet meer met yoga bezig was, maar met een gevecht het bedrijf te behouden. Wat veel emoties met zich meebracht; boosheid, frustratie, verdriet, angst. Je wilt nieuwe dingen verzinnen, maar bent gebonden aan allerlei regeltjes, alsof je constant tegen een muur aanloopt. Er ontstond verdeeldheid, op de plek waar iedereen altijd gelijk was, waar rust was, waar iedereen zichzelf kon en mocht zijn. 

En ondanks dat we steeds weer heel diep ademden, werd het spannender en spannender. De kosten gingen door. Doordat het bedrijf nog zo jong was, vielen we buiten de steun voor de ondernemers. Het was spannend, iedere persconferentie weer. We hadden het geluk dat we privé niet afhankelijk waren van de yogaschool. Mijn andere bedrijf kon doorgaan en daarnaast waren er zoveel yogi’s die ons, de yogaschool, zijn blijven steunen. Zo lukte het om Flow of Yoga overeind te houden. 

Het woord Anicca is in die tijd vaak gevallen, niets blijft zoals het is.

Ook voor Anne brak een tijd aan om keuzes te maken en moest daarmee ook de yogaschool (tijdelijk) loslaten. Dit alles bij elkaar was het moment voor mij om de balans op te maken. Ik was op, moe en had behoefte aan rust.

Gingen we stoppen of kijken we naar andere mogelijkheden. Zou ik een samenwerking aan kunnen gaan? Het werd het laatste. Sinds vorig jaar juni is Martine als partner in de yogaschool gestapt. 

L: Ik weet dat je al heel lang de droom hebt om ooit voor langere tijd alleen te gaan wandelen. Deze wens werd door de afgelopen corona jaren sterker. Wat maakt dat je nu gaat?

N: Alles valt ineens samen. Er is eigenlijk niets wat me nu tegenhoudt. Voorheen wilde ik nog niet zo lang weg voor Pepijn (onze zoon) en was het ook niet haalbaar wat betreft werk en dergelijke. Ik bleef het wat voor me uitschuiven. Het komt nog wel, ooit… De wandeltocht die ik wilde maken was in de VS. De wintertijd is in mijn andere bedrijf de gunstigste periode om weg te gaan, maar voor die trail juist weer niet. Dus tja, wat dan? Toen kwam jij met de Te Araroa trail in Nieuw-Zeeland waar het dan zomer is en ik toch het soort tocht kon maken wat ik voor ogen had. Maar ondanks dat het nu mogelijk leek, hakte ik alsnog die knoop maar niet door. Totdat jij me zei dat ik het moest gaan manifesteren, het uit gaan spreken. Dan zou het gaan leven en is het er. En inderdaad, zonder het echt te beseffen is het ineens zover. Ik ga het nu gewoon doen! 

L: Wat gun je jezelf de komende maanden?

N: Stilte, inzichten en ik wil natuurlijk ook heel erg genieten. Daarnaast verwacht ik ook dat ik tegen een enorme weerstand aan ga lopen, dat het emotioneel zwaar kan worden, dat ik mezelf flink tegen ga komen. Maar dat is iets waar ik ook naar uitkijk. Alles voelen en toelaten. Ruimte hebben voor pijn, verdriet of wat voor emotie ook. Ik zie het als een soort van lange Vipassana meditatie 

Ik denk dat vooral de eerste periode pittig zal zijn. Daarom is het zo fijn dat ik echt de tijd heb zodat ik alles mag doorvoelen. Niet alleen het verdrietige stuk maar vooral ook de hervonden energie. De natuur, de vogeltjes om me heen, het zakje pap wat ik vroeg in de ochtend voor mijn tentje klaar mag maken, de duik in een watertje wat ik onderweg tegenkom, mijn yogapractice op mooie plekjes, het niets, het alles!

L: Je wordt steeds enthousiaster, hoe voelt het nu het bijna zover is?

N: Ik heb een soort van unheimisch gevoel, heb ik alles geregeld, overal aan gedacht, wat als… Het is de controle los moeten laten, dat is best lastig. En tegelijk weet ik dat alles zich wel weer oplost en ik ook niet van de aardbodem verdwenen ben. Het is echt heel leuk om al mijn spullen bij elkaar te zoeken. Door het werk in de outdoor zit ik eerste rang wat betreft handige uitrusting. Die inklapbare pannen zijn natuurlijk wel top!  (L: heb hem nog nooit zo blij met een pan gezien )

L: Ik vind het geweldig dat je na zoveel jaren keihard werken en de nodige bagage deze tijd voor jezelf neemt. Is er iets wat je nog graag met de yogi’s wilt delen?

N: Jazeker, leef je dromen! Stel niets uit. Ik weet dat dit misschien te makkelijk klinkt, maar het hoeft niet altijd een reis of iets groots te zijn. Wat maakt jou echt gelukkig? Wat stel je misschien uit tot.. Ja, tot wanneer?

Anicca, niets blijft zoals het is. We weten niet wat de toekomst ons gaat brengen. We hebben alleen het nu dus haal daar alles uit. En nee, dit zijn geen belerende woorden, alleen wat aanmoediging, ook ik had hier en daar een zetje nodig 

Verder ben ik heel erg dankbaar. Voor de mooie reacties die ik krijg, het begrip, de support, voor de ruimte die Martine me geeft, voor Anne die grotendeels mijn lessen over zal nemen en alle plannen meebeleefd heeft, voor het hele team waardoor de yogaschool altijd die fijne warme plek zal zijn.

En vooral ben ik heel dankbaar dat Pepijn en jij mij dit zo gunnen. De weg ernaartoe was niet altijd gemakkelijk….

Lieve mensen, vrijdagochtend 9 september geef ik voor dit jaar de laatste lessen, maar….

I’ll be back!!